باز هم در حاشیه یک گردهمایی علمی، مراسمی برگزار می‌شود تا از استادی بگوییم که نامش با «توسعه» و «همدلی» در حافظه علمی رشته آمار کشور گره خورده است. این‌بار در حاشیه هیجدهمین کنفرانس آمار ایران، و پیش از این، در حاشیه سومین سمینار آموزش آمار، مراسم نکوداشت ایشان برگزار شد و کتابچه‌ای مفصل از ابعاد گوناگون شخصیت علمی و انسانی آقای دکتر غلامرضا محتشمی برزادران به یادگار ماند. آن کتابچه، روایتی بود از سالها تلاش و تعهد؛ اما هر بار که به کارنامه ایشان می‌نگریم، زاویه تازه ای از فعالیت‌ها نمایان می‌شود و ردپایی از تلاش‌های خستگی‌ناپذیرش را می‌توان یافت. از کلاس‌های درس دانشگاه‌های بیرجند و فردوسی مشهد تا ریاست دانشگاه بیرجند، از هیئت مدیره انجمن آمار ایران تا هیئت تحریریه مجلات علمی پژوهشی، از کمیته برنامه ریزی درسی وزرات علوم تا قطب علمی داده‌های ترتیبی و فضایی دانشگاه فردوسی مشهد،از سمینار ،رایندهای تصادفی در دانشگاه بیرجند تا سمینارهای تخصصی نظریه اطلاع و کاربردهای آن در دانشگاه فردوسی مشهد، همیشه نامی بوده که با تعهد، دقت و آینده‌نگری گره خورده است. این گستره متنوع از فعالیت‌ها، نشان از شخصیتی چند وجهی دارد که در هیچ عرصه‌ای از خدمت به علم و جامعه دریغ نورزیده است. در دوران ریاست ایشان بر دانشگاه بیرجند، نگاه ویژه به نیروی انسانی جوان و مستعد و اعزام بورسیه‌های متعدد به خارج از کشور، سرمایه‌هایی را برای این خطه فراهم آورد که امروز ستون‌های فقرات علمی بسیاری از گروه‌های آموزشی در دانشگاه بیرجند و منطقه هستند. این نگاه از سرِ بصیرت و این همتِ مثال‌زدنی، چیزی نیست که با چند سطر بتوان آن را وصف کرد. در سال‌های همکاری نزدیک با ایشان در گروه آمار دانشگاه فردوسی مشهد، به ویژه در برنامه‌های اجرایی قطب علمی دادههای ترتیبی، همواره از نزدیک شاهد اخلاق‌مداری، تواضع علمی و پشتکار ایشان در حل مسائل پژوهشی و اجرائی بوده‌ام. ایشان در طول سال‌های خدمت خود، با حساسیتی مثال‌زدنی، از دانشجویان مستعد مناطق محروم و کم‌برخوردار کشور حمایت کرده‌اند. شماری از فارغ‌التحصیلان دکتری که امروز عضو هیئت علمی دانشگاه‌های مختلف کشور هستند، ثمره ی مستقیم یا غیرمستقیم همت و راهنمایی‌های ایشان‌ هستند. تربیت نسلی از مدرسان و پژوهش‌گران متعهد، شاید بزرگترین میراث ماندگار یک استاد باشد.در عرصه پژوهش نیز، دکتر محتشمی در سال‌های خدمت در دانشگاه فردوسی مشهد، با تلاش بی‌وقفه خود، افق‌های تازه‌ای را در گسترش شاخه‌های پژوهشی مرتبط با نظریه اطلاع و معیارهای نابرابری اقتصادی گشوده‌اند. گسترش نظریه آمار‌ در شاخص‌های اقتصادی که پیوندی راهبردی با مسائل اجتماعی و اقتصادی کشور دارد، نشان از آینده‌نگری ایشان در انتخاب مسیرهای پژوهشی دارد. تربیت دانشجویان تحصیلات تکمیلی و کارگاه‌ها و سمینارهای تخصصی متعددی که در این حوزه در دانشگاه فردوسی مشهد برگزار کرده‌اند، گواهی بر این مدعاست. در پایان، این فرصت را مغتنم می‌شمارم و از خداوند متعال برای این استاد، سلامتی، شادکامی و عمری طولانی و پربرکت خواستارم. — دکتر جعفر احمدی دانشگاه فردوسی مشهد