استاد گران‌قدر، جناب آقای دکتر غلامرضا محتشمی برزادران

نیک می‌دانیم که واژه‌ها در برابر عظمتِ «دانش» و «اخلاق» که در وجود شما متبلور است، ناچیزند. اما امروز که فرصتی دست داده تا گوشه‌ای از زحمات بی‌پایان شما را ارج نهیم، قلم به دست گرفته‌ام تا بگویم حضور در محضر استادی چون شما، فراتر از یک دوره تحصیلی، درسی بزرگ برای زندگی ام بود. آقای دکتر محتشمی عزیز، شما برای من بیش از یک استاد راهنما، تکیه‌گاهی مطمئن و الگویی تمام‌عیار از اخلاق‌مداری هستید. هرگز از یاد نخواهم برد شب‌های دیرهنگامی را که گویی دغدغه‌ی علمی بتده، دغدغه‌ی شخصی شمابود؛ تماس‌ می گرفتید، نه برای کنترل، که برای پیگیری، همدلی و گره‌گشاییِ مسائلی که ذهن ما را به چالش کشیده بود. به یاد دارم که چگونه با متانت و اشتیاق، پاسخ‌هایِ دشوارترین گره‌های علمی را برایم روشن می‌کردید و با سخاوت، تمام توان علمی و تجربه‌ی گران‌بهای خود را در طبق اخلاص می‌گذاشتید. اگر امروز در مسیر علمی و اجرایی خود گامی به جلو برداشته‌ام، مرهونِ حمایت‌ها و راهنماییهای بی‌دریغ شماست. در لحظات دشوارِ نگارش و فرآیندِ طاقت‌فرسای چاپ مقالات، این شما بودید که با صبوری و پیگیری‌های مستمر، چراغ راه ما بودید و اجازه ندادید خستگی بر اراده‌مان چیره شود. استاد بزرگوار، سپاس از اینکه به ما آموختید علم بدون اخلاق، معنایی ندارد و سپاس از اینکه با «مهربانی»، دشواری‌هایِ مسیر دکتری را برایمان شیرین کردید. نام و یاد شما همواره در قلب و حافظه‌ی علمیِ شاگردانتان، ماندگار خواهد بود. — مسیب احمدی دانشگاه علم و فناوری مازندران