شکر شایان نثار ایزد منان که توفیق را رفیق راهم ساخت

با دنیایی سرشار از بالندگی، با جهانی مشحون از مغاخره و مباهات، به رسم ادب چند سطوری را می نگارم باشد که جرعه ای از این همه اندیشه زلال، بر لوح زرین روزگار نیز بدرخشد. بی شک افتخارآمیزترین لحظه زندگی همین لحظه است که از استاد بی بدیل، مشاور والا، پدر مهربان و دلسوز بنویسم. استاد محتشمی بزرگوار مجموعه ای از صفات برجسته را در خود دارند که هر کدام از آنها به تنهایی می تواند هر انسان عادی را شاخص و متمایز سازد. دلسوزی، تلاش و کوشش در تعلیم و تربیت و انتقال معلومات و تجربیات ارزشمند در کنار برقراری رابطه صمیمی و دوستانه با دانشجویان و ایجاد فضائی دلنشین برای کسب علم و  دانش و درک شرایط دانشجویان حقیقتاً قابل ستایش است. خصوصیت بارز دیگری که در سالیان آشنایی از ایشان دیدم، این است که ایشان توصیه به کاری می کنند که خود عمل کننده و پایند به انجام آن هستند و این راز اثرگذاری کلام ایشان در شاگردان بوده و هست. در طول این بیست و دو سال که در محضر استاد بوده ام ایشان را فردی آزاده یافته ام. این آزادگی به معنی دوری از نفاق، دورویی، چاپلوسی و دروغ، به حد اعلا در ایشان بارز و به نظر من سرلوحه زندگی بوده است. در هر دوره ای معدود افرادی را می توان یافت که با دید وسیع و موشکافانه خود، با علم پیشروتر از زمان خود و با توان مدیریتی استثنایی خود اثراتی ژرف و پایدار را در حوزه علم و به تبع آن در جامعه برجای می گذارند. استاد عزیز، بی شک در زمره چنین فرهیختگانی قرار می گیرند. امیدوارم که ایشان را همواره سالم و پرانرژی دریابیم تا سالهای سال منشا الهام و برکات برای مردم حق شناس و دانش پرور این سرزمین کهن باشند. افتخار ما به وجود ایشان است. به تعلیم و ادب جان را بیاراست که بی دانش نماند راه و روزیم — دکتر منیژه صانعی طبس دانشگاه سيستان و بلوچستان