استاد ارجمند، جناب آقای دکتر محتشمی برزادران

نوشتن در وصف شما، ورق زدن دفتر خاطراتی است که هر صفحه‌اش به مدد الطاف شما، روشنایی یافته است. پیش از آنکه پایم به دنیای آمار باز شود، از مسیر تحصیل برادرم در دانشگاه بیرجند، با نام بلند و اخلاق نیکوی شما آشنا شدم. آن روزها، شنیدن از سبک و سلوک علمی شما برایم آنچنان شیرین بود که جرقه اولیه شیفتگی به این مسیر را در دلم زد. هرچند دوران کارشناسی من همزمان شد با انتقال شما از دانشگاه بیرجند به دانشگاه فردوسی مشهد، اما همان دیدارهای اندک و پربار در فضای علمی دانشگاه بیرجند وراهنمایی‌های پدرانه و دلسوزانه‌تان، چنان الهام‌بخش من بود که هیچ‌گاه از خاطرم نرفت. افتخار واقعی اما در مقطع کارشناسی ارشد رقم خورد؛ زمانی که این توفیق را یافتم که مستقیماً از چشمه زلال علم و اخلاق شما سیراب شوم و شیوه درست اندیشیدن و انسان زیستن را در محضرتان بیاموزم. این شاگردی و ارادت تا پایان دوره دکتری نیز تداوم یافت و رساله‌ام به نام پرفروغ استاد راهنمایم، جنابعالی، مزین گردید. امروز که در عرصه خدمت در وزارت امور اقتصادی و دارایی مشغول به فعالیت هستم، به روشنی درمی‌یابم که آنچه از استاد آموخته‌ام، در مرزهای دانشگاه و کلاس درس باقی نمانده است. بخشی از آن دانش در کار و تخصص من جاری است و بخشی مهم‌تر، در شیوه نگاه من به مسئولیت، خدمت و رفتار با دیگران. بودن در این جایگاه، مرا همواره به یاد الطاف پنهان و آشکارتان می‌اندازد و به من یادآوری می‌کند که گاه اثر یک استاد، بسیار فراتر از کلاس و دانشگاه، در زندگی شاگردانش ادامه می‌یابد. از ژرفای جان، سپاسگزارم که چراغ علم و اخلاق را برای نسلی همچون من برافروختید و مسیر آموختن و خدمت را برایم روشن‌تر کردید. — دکتر عماد اشتری نژاد فارغ التحصیل دکتری دانشگاه بیرجند